Misdaad


Italië is een prachtig land, maar niemand, zeker geen enkele Italiaan, zal ontkennen dat er ook heel wat mis is. Het is niet juist de kwalen van Italië te wijten aan een gebrek aan discipline bij de bevolking. Italianen zijn niet de romantische losbollen waar ze voor doorgaan. Dat hun gedrag en mentaliteit zo nu en dan te wensen overlaten, zien zij als een logische reactie op een systeem waarin eerlijkheid en idealisme het altijd verliezen en de illegaliteit het altijd wint. Jarenlang was het land in de greep van gewetenloze politici, die mafia en terrorisme weliswaar bestreden maar er zich, als het zo uitkwam, even gemakkelijk van bedienden; die zelf steunden op een achterban die voor een deel niet was overtuigd maar omgekocht. Uit een opinieonderzoek dat in 1981 onder Italiaanse burgers werd gehouden bleek dat driekwart van de ondervraagden voor politici geen goed woord over had.


Rechts terrorisme

Uit angst voor de communisten wilden de andere partijen voorkomen dat de PCI ooit aan de macht zou komen. Via de Italiaanse geheime diensten werden daartoe clandestiene programma's opgezet die voor een deel ook werden uitgevoerd. Er werden verscheidene aanslagen gepleegd en er werd zelfs een poging gedaan tot een staatsgreep. De aanslagen van rechtse activisten waren ongericht en werden nooit opgeëist. Willekeurige burgers werden het slachtoffer, zoals de 85 doden op het station van Bologna in 1980. Het was de bedoeling met deze aanslagen het publiek in de armen van de Staat en zijn dienaren te drijven, en tegelijk de communisten in diskrediet te brengen, want altijd moest het lijken of de terreur uit linkse hoek kwam.

De gerechtelijke procedures die op de aanslagen volgden, werden aan alle kanten gesaboteerd. Steeds wanneer bleek dat het niet de `roden' waren die er achter zaten en de sporen begonnen te leiden naar geheime diensten en politici, werden bewijsstukken vernietigd, verdwenen rapporten, werden er procedurefouten gemaakt, kwamen getuigen om het leven en saboteerden hoogwaardigheidsbekleders die zich moesten verantwoorden zélf het gerechtelijk onderzoek. Tot ontzetting van het publiek eindigde na tien jaar het proces tegen de vermoedelijke schuldigen aan het bloedbad in Bologna met vrijspraak voor alle verdachten, waaronder de tweede man van de geheime dienst en diens kolonel. Het spreekt boekdelen dat in Italië processen tegen rechtse terroristen altijd eindigen met vrijspraak of aanzienlijk lagere straffen dan processen tegen linkse terroristen.

Links Terrorisme

De groeiende kloof tussen overheid en onderdanen - ontstaan door het wantrouwen in het politieke systeem - heeft geleid tot het ontstaan van extremistische partijen, waarvan sommige nauwelijks te onderscheiden zijn van terroristische groeperingen. De bekendste daarvan zijn de Brigate Rosse (Rode Brigades), die in 1969 werden opgericht en banden schijnen te hebben gehad met de Rote Armee Fraktion in de Bondsrepubliek Duitsland, Prima Linea (Frontlijn) en de Movimento Azione Rivoluzionaria (Revolutionaire Actiebeweging).

Moro werd ontvoerd en vermoord door linkse terroristen. De links-terroristische groepen hebben, vooral in jaren 70, een gewapende strijd gevoerd voor het communisme en tegen de "imperialistische staat der multinationals". Hun acties waren een aanval op het regeringsbeleid en ieder ander beleid dat tegen de arbeiders was gericht. Aldo Moro moest terechtstaan wegens `zijn aandeel in de heimelijke manipulaties van de christen-democratische mafia om tot elke prijs de macht te behouden'. De ontvoering van en de moord op Moro was de brutaalste actie van linkse terroristen in een lange reeks. Door het vermoorden of het in de benen schieten van ordebewaarders, rechters, journalisten, ondernemers en politici die volgens hen bijdroegen aan de uitbuiting van het proletariaat, probeerden zij de machtsstructuur te ondermijnen en de revolutie dichterbij te halen.

Het linkse terrorisme is ontstaan toen de communistische partij begon met het afschudden van haar anti-democratische verleden. De ideologische weerzin tegen het parlementair-democratische stelsel moest overwonnen worden, wilden de communisten ooit kans maken op het krijgen van regeringsverantwoordelijkheid. De partij begon vanaf 1968 een systeem-beamende koers te volgen, die weliswaar leidde tot het historisch compromis, maar door radicaal-linkse buitenparlementaire bewegingen werd uitgelegd als verraad. Het was voor deze bewegingen reden om zelf tot actie over te gaan.

Tot ieders verbazing was het de PCI die zich toen opwierp als grootste verdediger van het belaagde bestel. De partij veroordeelde de aanslagen, riep op tot waakzaamheid en het aangeven van verdachte personen en organiseerde proteststakingen onder de arbeiders (!). Maar ook de PCI lukte het uiteindelijk niet de bevolking tot positievere staatsgezindheid te bewegen.

Jarenlang werd er niets meer vernomen van de rode brigades en de overheid was ervan overtuigd het terrorisme te hebben uitgeroeid toen in mei 1999 Massimo D'Antona werd doodgeschoten en de aanslag werd opgeëist door de Rode Brigades. D'Antona was advocaat geweest van de vakbond CGIL, hij was een van de initiatiefnemers van de politieke hervormingen in Italië en ontwikkelde als adviseur van de minister van arbeid plannen ter bestrijding van de werkloosheid. Dat D'Antona de werkgevers niet meer in de eerste plaats als klassenvijand zag maar als gesprekspartner om te komen tot een gezamenlijke aanpak van de werkloosheid, werd door de rode brigades gezien als verraad. Daarom werd hij `veroordeeld'.


Propaganda due

In 1981 werden lijsten ontdekt vol namen van hooggeplaatste Italianen uit de wereld van de politiek, de economie, de militaire macht, de politie en de pers. Een aantal ministers stond op de lijsten, de hoofdredacteur van de Corriere della Sera, functionarissen van de geheime diensten, het hoofd van de nieuwsdienst en nog veel meer prominenten. Het bleek te gaan om een politieke mafia, een staat in de staat die zich tot doel had gesteld het Italiaanse bestuursapparaat te controleren. Men opereerde onder de dekmantel van een vrijmetselaarsloge onder de naam Propaganda Due (P-2). Leider van de broederschap was Licio Gelli. De P-2-loge werd in 1981 op grond van staatsgevaarlijke activiteiten ontbonden. Gelli vluchtte, maar dook in 1987 weer op in Italië, waar hij zich drie jaar later kandidaat stelde voor een senaatszetel.

Gladio

Of het allemaal nog niet genoeg was, stootte in 1990 de Venetiaanse rechter Felice Casson op alweer een onverkwikkelijke organisatie: Gladio. Volgens de officiële lezing ging het om 622 "patriotten" die zich op een geheime basis op Sardinië trainden in sabotage- en guerrillatechnieken voor het geval dat Italië door de Russen zou worden overweldigd. Dit zal misschien het oorspronkelijke doel zijn geweest van Gladio, maar een vroegere chef van de organisatie heeft toegegeven dat zijn mensen uit waren op een burgeroorlog met de communisten. Gladio was het schild dat de criminele acties tegen de binnenlandse vijand moest dekken.


Criminaliteit

Dat Italië veel misdaadorganisaties heeft, die goed zijn voor honderden moorden per jaar, houdt niet automatisch is in dat het land onveilig is. In de grote steden neemt de criminaliteit de laatste jaren zelfs af. Mafiamoorden zijn meestal `afrekeningen in het criminele circuit'. Wie zich aan de regels van de mafia houdt, en voor de meesten in het zuiden betekent dat beschermingsgeld betalen en zwijgen, heeft niet veel te vrezen. Topmafiosi gedragen zich als keurige ondernemers en leiden een schijnbaar respectabel leven in de openbaarheid. Toeristen hebben van de mafia al helemaal weinig te vrezen. Ze zijn een belangrijke bron van inkomsten en mafiosi zijn niet zo dom dat ze de kip met de gouden eieren slachten. Toeristen lopen wel veel kans slachtoffer te worden van milde maar zeer onsympathieke vormen van oplichting, zoals onvoldoende wisselgeld teruggeven of het berekenen van absurde tarieven, of van zakkenrollerij. Of je als toerist in Italië moet oppassen hangt uitermate sterk af van de plaats waar je bent. In Bologna is 150 keer zoveel jeugdcriminaliteit als in Rieti. Diefstallen en inbraken zijn er in Napels 82 keer zoveel als in Macerata en gewelddelicten komen in Napels 300 keer zoveel voor als in het 130 km verderop gelegen Campobasso, waar het nauwelijks nodig is je huis af te sluiten. Ook hier valt dus niet te generaliseren


Informatie elders op internet

  • www.carabinieri.it
    Nel nuovo sito dell'Arma dei Carabinieri (www.carabinieri.it), rivisto nei contenuti e nella grafica ma soprattutto progettato per rispondere meglio alle esigenze dell'utente in termini di adeguatezza e tempestività, oltre che di professionalità.

Nederland:

  • Misdaad
    Startpagina misdaad met talloze misdadige links.

Italia.



BACK   Pagina precedente                   PRINT Stampa pagina                           HOME Home